Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΟ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 1919 (ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)


Η ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΟΦΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ!!!


ΠΗΓΗ: Απόσπασμα από το ομώνυμο άρθρο του Ανδρέα Κυριάκου στο περιοδικό  «Τα Πάτρια» σελ. 4-5, 57-61, 1996.
 

  Κάποτε μου μίλησε ο πάππους μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, πού το Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Άγια-Σοφίας! Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, το όποιο δυστυχώς αγνοούν πολλοί Έλληνες, ήταν ένα αληθινό παλικάρι, ένα βλαστάρι της λεβεντογέννας Κρήτης, της οποίας τα ανδρεία παιδιά έδωσαν πάντα το μεγάλο παρόν σ' όλους τους αγώνες του Γένους, από τα πανάρχαια χρόνια ως τις μέρες μας. Αναφερόμαστε στον παπα-Λευτέρη Νουφράκη από τις Άλωνες Ρεθύμνου, ό οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β' Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δυο Μεραρχίες πού συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Ή Μεραρχία αύτη στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του Ελληνικού λαού, ή οποία βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, το Λοχαγό Σταματίου και τον Υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την Πόλη και την Άγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση πού είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην Πόλη και να λειτουργήσουν στην Άγια-Σοφιά.
Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα-Λευτέρη να τους προτείνει το μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Ή Άγια-Σοφιά ήταν ακόμη τζαμί και σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μία στιγμή στην άλλη να γεμίσει ή εκκλησία. Ύστερα ήταν και οί ανώτεροι τους πού δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή την ενέργεια, ή οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους «συμμάχους» για την «προκλητικότητα» της. Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και διπλωματικό επεισόδιο πού θα έφερνε σε δύσκολη θέση την Ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ό παπα-Λευτέρης είχε πάρει την απόφαση του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός. Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη; Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ό Ταγματάρχης, πού πήρε και αυτός την ίδια απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους. Τελικά, μαζί τους πήγαν και οί άλλοι. Το πλοίο πού μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ' ανοιχτά, γι' αυτό επιβιβάστηκαν σε μία βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία.
Ό Κοσμάς, ό ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη βάρκα και τους οδήγησε από το συντομότερο δρόμο στην Άγια-Σοφιά. Ή πόρτα ήταν ανοιχτή λες και τους περίμενε. Ό Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι αποφασιστικό βλέμμα του Ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα με ευλάβεια και προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους.
Ό παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη συγκίνηση: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Άγίον σου εν φόβω...». Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί Εντοπίζει το χώρο στον όποιο βρισκόταν το Ιερό και ή Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ' αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία Λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει.
"Ευλογημένη ή Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν", αποκρίνεται ό Ταγματάρχης Λιαρομάτης και ή Θεία Λειτουργία στην Άγια-Σοφιά έχει αρχίσει. Μακάρι να μας αξιώσει ό Θεός να την ολοκληρώσουμε, σκέφτονται όλοι, και σταυροκοπιούνται με κατάνυξη. Οί αξιωματικοί μοιάζουν να τα 'χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται απίστευτα Ή Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Ή Άγια-Σοφιά ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται!!!!
 Ό παπα-Λευτέρης συνεχίζει.
Όλα γίνονται ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα «ειρηνικά», το «Κύριε ελέησον», «ό Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού...», πού γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και ή Άγια-Σοφιά. Ακολουθεί ή Μικρή Είσοδος, το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ...», ό Απόστολος από τον Ταξίαρχο Φραντζή και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα από τον παπα-Λευτέρη. Χρέη νεωκόρου εκτελεί ό Υπολοχαγός Νικολάου. Στο μεταξύ ή Άγια-Σοφιά αρχίζει να γεμίζει με Τούρκους.
Ό παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οί άλλοι κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους, πού μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια τους, γιατί αυτό πού γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Άγια-Σοφιά ήταν πραγματικά κάτι το απίστευτο. Μετά το Ευαγγέλιο ακολουθεί το Χερουβικό από τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, ενώ ό παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για να κάνει την Προσκομιδή. Οί Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οί ώρες είναι δύσκολες, αλλά και ανεπανάληπτες, επικές.
Ό παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την τσάντα ένα μικρό Άγιο Ποτήριο, ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα. Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την προσκομιδή, ενώ ό Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το Χερουβικό. Όταν ολοκλήρωσε την Προσκομιδή, στρέφεται στον Υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν' ανάψει το κερί για να ακολουθήσει ή Μεγάλη Είσοδος. Ό νεαρός Υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το αναμμένο κερί και ακολουθεί ό παπάς βροντοφωνάζοντας: «Πάντων ημών μνησθείη Κύριος ό Θεός...». Στη συνέχεια ακολουθούν οι «Αιτήσεις» και το «Πιστεύω», το όποιο είπε ό Φρατζής .
Στο μεταξύ ή Άγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι ανάμεσα τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, πού βρέθηκαν εκεί αυτή την ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα τους «δια τον φόβον των Ιουδαίων» δηλαδή των Τούρκων. Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα, πού τρέχουν από τους οφθαλμούς τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν πριν γίνουν «πύρινο» ποτάμι και τότε ποιος θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.
Ή Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την Αναφορά. Ό παπα-Λευτέρης, με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή, λέει: «Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».Όλοι οί αξιωματικοί γονατίζουν και ή φωνή του Ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά Σου, ό Θεός ημών». Σε λίγη ώρα ή αναίμακτη θυσία του Κυρίου μας έχει τελειώσει στην Άγια-Σοφιά, ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια!! Ακολουθεί το «Άξιον εστίν», το «Πάτερ ημών», το «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όλοι οί αξιωματικοί πλησιάζουν και κοινωνούν τα Άχραντα Μυστήρια. Ό παπα-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ό Λιαρομάτης ψέλνει το «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον...» καταλύει το υπόλοιπων της Θείας Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον Υπολοχαγό Νικολάου του λέει: «Μάζεψε τα γρήγορα όλα και βαλτά μέσα στην τσάντα»,Ύστερα κάνει την Απόλυση! Ή Θεία Λειτουργία στην Άγια-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει γίνει πραγματικότητα. Ό παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Ή Εκκλησία όμως είναι γεμάτη Τούρκους, οί όποιοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε συμβεί. Ή ζωή τους κινδυνεύει άμεσα.
Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ό ένας τον άλλο, γίνονται «ένα σώμα», μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οί Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: «Ντουρούν χέμεν» (αφήστε τους να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους, όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι' αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Έλληνες αξιωματικούς μέσα στην άγια Σοφιά. Δεν ξεχνά ότι στ' ανοιχτά της Πόλης βρίσκονται δυο ετοιμοπόλεμες Ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι ή Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των νικητών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι. Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν. Ό παπα-Νουφράκης και οί άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Άγια-Σοφιά κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει ή βάρκα. Ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη. Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ό παπάς είναι ό εμπνευστής, ό δημιουργός αυτού του γεγονότος. Ό ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ό Τούρκος καταφέρνει και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί.
Στο μεταξύ ό Ταγματάρχης Λιαρομάτης και ό Λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, πού είναι έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά. Ήδη, πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα.
Ό Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό πλοίο ασφαλείς .και θριαμβευτές. Βέβαια ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οί «σύμμαχοι» διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ό οποίος αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί του και «τον επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, πού έστω και για λίγη ώρα ζωντάνεψε μέσα στην Άγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας». Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας πού έγινε ύστερα από 446 χρόνια στην Άγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Σίγουρα οι περισσότεροι Νεοέλληνες το αγνοούμε.
Το όνομα του λιονταρόψυχου Κρητικού δε λέει τίποτε στο νου και στην καρδιά μας. Κι όμως αυτός ό απλός παπάς, από τίς Άλωνες Ρεθύμνου, σήκωσε πάνω στους ώμους του και ζωντάνεψε, έστω και για λίγο, ένα από τα πιο επικά, πιο, ιερά πιο άγια όνειρα.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ ΜΟΥ ΣΕ ΞΕΝΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

   Το περιοδικό ARCHEOMISTERI,  που είναι πολύ γνωστό στην Ιταλία με εκατοντάδες αναγνώστες, δημοσίευσε στο τεύχος Απριλίου, το άρθρο μου Cariddi,Scilla & le Sirene (Η Χάρυβδις, η Σκύλα και οι Σειρήνες) και τα σχόλια που έχω λάβει από τους φίλους στην Ιταλία είναι πολύ εγκωμιαστικά. Τέσσερις σελίδες σε ένα από τα κεντρικά άρθρα του περιοδκού, σε μετάφραση & επιμέλεια του φίλου μου ερευνητή-συγγραφέα Albino Caluppini τον οποίο ευχαριστώ θερμά για τη βοήθειά του. Το να γράφεις σε ένα περιοδικό πολύ γνωστό στην Ιταλία, όταν δεν ξέρεις κανέναν, δεν ήταν και εύκολο. Όμως αυτό είναι το 4ο άρθρο μου και μετά το πρώτο μου άρθρο για τις γραμμές της Νάσκα στο Περού που δημοσιεύτηκε πριν 3 χρόνια και είχε μεγάλη απήχηση, όποτε δίνω άρθρο μου δημοσιεύεται άμεσα. Και κάποιοι στην Ελλάδα (και στη Γαλλία κάποιος άλλος επίσης) αντιγράφουν χωρίς αιδώ το έργο μου και το παρουσιάζουν σαν δικό τους. Η δικαιολογία τους είναι ότι η μελέτη μου δεν είναι δημοσιευμένη σε επιστημονικό περιοδικό. Ενώ η δική τους που την έχουν κατακλέψει από εμένα τη δημοσιεύουν σε διεθνή περιοδικά, ΧΩΡΙΣ την άδειά μου ή/και την οποιαδήποτε αναφορά στο όνομα και το βιβλίο μου. Φυσικά το λόγο θα τον έχει σύντομα η δικαιοσύνη. Και η ανοχή έχει τα όρια της!!!

 Επίσης το ίδιο άρθρο στα Ελληνικά, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 24 ώρες στα Βόρεια στις 17 Μαίου του 2018 .







 


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ 31-03-2018

 Στην εκπομπή ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ (ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ) στις 31-03-18 ήμουν καλεσμένος στο TV ASTRA  και στην εκπομπή του φίλου δημοσιογράφου Βασίλη Μπαντίδη. Λόγω προβλήματος στη σύνδεση skype  δεν μπόρεσα να προβάλλω κάποιες φωτογραφίες που είχα ετοιμάσει. Έτσι ανέβασα τις 3 πιό σημαντικές στο παρόν άρθρο. Η συνέντευξη ξεκινάει στο 8.20.
Ανατρέχοντας στα καταπληκτικά προγράμματα Celestron The Sky & Redshift 5 και βάζοντας τις σωστές παραμέτρους είδα τον ουρανό των Ιεροσολύμων σε προσομοίωση και εντόπισα αμέσως τη μοναδική ημερομηνία από το 26 μ.Χ. μέχρι το 36 μ.Χ.( σ.σ. τις ημερομηνίες που ήταν Ρωμαίος διοικητής της Ιουδαίας ο Πόντιος Πιλάτος) που το τέλος της 14ης ημέρας  και η αρχή της 15ης ημέρας του μηνός Νισάν, ήταν Σάββατο σύμφωνα με το ισχύον Εβραϊκό  ημερολόγιο της εποχής και φυσικά Παρασκευή απόγευμα για το Ιουλιανό ημερολόγιο. 
Από την εκπληκτική βάση δεδομένων του προγράμματος Celestron The Sky,   προκύπτει ότι Πανσέληνο (σύμφωνα με το Ιουλιανό-Γρηγοριανό ημερολόγιο) είχαμε το σάββατο 20 Απριλίου του 26 μ.Χ., στις 17.14 το απόγευμα όταν φυσικά δεν είχε ανατείλει ακόμα η σελήνη. Δηλαδή η πανσέληνος ανήκε στην ημέρα παρασκευή απόγευμα-σάββατο απόγευμα, που για τους εβραίους ήταν η ημέρα σάββατο (αφού έτσι την προσδιόριζαν). Συνεπώς το  πάσχα των Εβραίων, τον Απρίλιο του 26 μ.Χ. δηλαδή η πρώτη εαρινή πανσέληνος, ήταν ημέρα σάββατο. Αν π.χ. η πανσέληνος έπεφτε 21.00 το βράδυ του σαββάτου, εμείς θα την χρεώναμε ημέρα Σάββατο, για τους εβραίους θα ήταν η πρώτη των σαββάτων (δηλαδή η δικιά μας Κυριακή). Αυτός ήταν λοιπόν και ο λόγος της επίσπευσης της σταύρωσης του Κυρίου. Επειδή στις 6.00 το απόγευμα της παρασκευής 19 Απριλίου, ξεκινούσε το πάσχα τους, Τον σταύρωσαν παρασκευή 9-10 η ώρα το πρωι μέχρι 3.00 το μεσημέρι, γιατί όπως λέει και ο Ματθαίος, οι αρχιερείς ήθελαν να μην Τον σταυρώσουν σάββατο, μέσα στη γιορτή του πάσχα.

 Στις 6/04/26 μ.Χ. και ώρα 18.00 μ.μ.  ημέρα Σάββατο στα Ιεροσόλυμα έχουμε νέα σελήνη και συνεπώς την 1η ημέρα του μήνα Νισάν(προσομοίωση από το πλανηταριακό πρόγραμμα Celestron Τhe Sky που έχω επεξεργαστεί κρατώντας τις ακριβείς θέσεις των ουρανίων σωμάτων αλλά αλλάζοντάς τους μέγεθος και γράφοντας τα ονόματα στα ελληνικά για να είναι πιό κατανοητό το σχήμα). Στη παρέα του ήλιου και της Σελήνης, και ο πλανήτης των Εβραίων, ο Κρόνος, αλλά αόρατος, χαμένος στο φως του απογευματινού ήλιου.


Μετά από 14 ημέρες, δηλαδή στις 19/04/26 μ.Χ.  ημέρα Παρασκευή και ώρα 18.00 μ.μ.  ξεκινάει η πρώτη εαρινή πανσέληνος, δηλαδή το Πάσχα των Εβραίων (προσομοίωση από το πλανηταριακό πρόγραμμα Celestron the Sky που απλά έχω επεξεργαστεί όπως και προηγουμένως για να είναι πιό κατανοητό). Η Αφροδίτη, Αποσπερίτης  την εποχή αυτή, θα παραμείνει ορατή στο δυτικό ορίζοντα για μερικές ώρες, ενώ ο Θεός του πολέμου, ο Άρης, θα παραμείνει ορατός μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, την ημέρα δηλαδή που σταυρώθηκε ο Κύριος. Το άστρο του Ιησού, δηλαδή ο πλανήτης Δίας, ανέτειλε στις 8.00 μ.μ. ακολουθώντας την πανσέληνο. Να συμβολίζει κάτι όλη αυτή η πλανητική συγκέντρωση; Δεν πιστεύω βέβαια στην αστρολογία, όπως την παρουσιάζουν σήμερα, όμως οι Μάγοι , όπως έχω αποδείξει στο βιβλίο μου ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ, πίστευαν.  Αυτοί - σε αντίθεση με τους σημερινούς τσαρλατάνους- ήξεραν πράγματι να ερμηνεύουν οιωνούς. 

Συνεπώς η μοναδική χρονιά μεταξύ των ετών 26 μ.Χ έως 36 μ.Χ. που ξεκινάει η πανσέληνος Παρασκευή απόγευμα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, δηλαδή Σάββατο των Εβραίων, είναι το έτος 26 μ.Χ.

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

ΧΑΡΥΒΔΗ , ΣΚΥΛΑ ΚΑΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ

Ολοκληρώνω την 10χρονη μελέτη των Αργοναυτικών με μιά τελευταία τριπλή ανακάλυψη που ενδιαφέρει άμεσα το Υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας αλλά και ολόκληρη την Ιταλία: Τη Χάρυβδη, τη Σκύλα και τις Σειρήνες. Φυσικά καταρρίπτεται εκ νέου η διάτρητη μελέτη Πρέκα-Θεοδοσίου-Καλαχάνη που  υποστηρίζουν ότι οι Αργοναύτες έκαναν το γύρο της Σικελίας, δηλαδή ~900 χλμ. χωρίς λόγο, ενώ αυτοί  έκαναν μόνο 50 χιλιόμετρα από τη Μεσσήνη μέχρι την Ταορμίνα για να καταλήξουν στις αρχαίες εταίρες, τις Σειρήνες. 

1) Η Χάρυβδις (σε καλλιτεχνική απεικόνιση δική μου) παραλίγο να καταπιεί την Αργώ, όπως λέει το αρχαίο κείμενο (στους στίχους 1265-1269), όμως το πλοίο σώθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στη θεϊκή παρέμβαση της Θέτιδος, συζύγου του αργοναύτη Πηλέα (σ.σ. του πατέρα του Αχιλλέα) και ήταν αυτή που ξεκόλλησε την Αργώ. 
Φυσικά αποκλείεται να αναδύθηκε από το βυθό η Θέτιδα και να έσωσε το πλοίο, όπως λέει το αρχαίο κείμενο, αλλά η περιγραφή του Ορφέα αποδεικνύει την πίστη των Αργοναυτών στη θεϊκή παρέμβαση. Δεν σώθηκαν δηλαδή τυχαία, αλλά χάρη στη βοήθεια των θεών.
Την Χάρυβδη τη "συνάντησαν" κάπου έξω από τις ακτές της Σικελίας λίγο μετά τα στενά της Μεσσήνης, συνεπώς που ήταν ακριβώς δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Σύμφωνα με την περιγραφή του Ορφέα σταμάτησαν (νήσον επέσχομεν) στη Σικελία, κοντά στην Αίτνα (στίχοι 1257-1259) και κάπου στη διαδρομή αυτή συνάντησαν τη Χάρυβδη (στίχοι 1260- 1269). Από την περιγραφή του φαινομένου προκύπτει ότι ήταν ρουφήχτρα, θαλάσσια δίνη και όπως θα αποδειχτεί παρακάτω δεν ήταν μόνο μία. Σύμφωνα με την μαρτυρία του αγαπημένου μου κουμπάρου captain Αndrew Bobos, κάπου στις αρχές του 2000,επιστρέφοντας από την Ιταλία με θαλαμηγό όπου ήταν καπετάνιος, ξαφνικά μέσα στη νύχτα και όντας στα στενά της Μεσσήνης, ένοιωσαν κάτω από το σκάφος το κύμα να κοχλάζει, τη θάλασσα να στριφογυρίζει με τρομερό βουητό και το υπερσύγχονο σκάφος να μένει κολλημένο. Οι ναυτικοί τρομαγμένοι βγήκαν στο κατάστρωμα και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε χτυπήσει το σκάφος. Ήταν τέτοια η αντάρα που ο captain φοβήθηκε ότι θα χάσουν το καράβι. Αφού ανάκτησαν τον έλεγχο του σκάφους, κατάφεραν να ξεφύγουν. Τι τους είχε χτυπήσει; Η Χάρυβδις που τελικά ήταν έκρηξη υποθαλάσσιου ηφαιστείου από τα αρκετά ενεργά που υπάρχουν στη περιοχή. Δηλαδή την εποχή του Ορφέα, τα διερχόμενα σκάφη από τα στενά της Μεσσήνης, αν είχαν την ατυχία να πέσουν στη Χάρυβδη, τότε θα βυθίζονταν. Το "τέρας" λοιπόν που τρομοκρατούσε τους ναυτικούς ήταν απλά ένα ΦΥΣΙΚΟ φαινόμενο, που αν είχες την ατυχία να περάσεις από πάνω τη στιγμή της έκρηξης του ηφαιστείου ήσουν καταδικασμένος. Οι Αργοναύτες τη συνάντησαν έξω από τις ακτές της Σικελίας, ο captain Bobos λίγο πριν μπουν στα στενά έξω από  τις ακτές της Νότιας Ιταλίας. Συνεπώς  επιβεβαιώνεται ότι η Χάρυβδις-που υπάρχει ακομη και σήμερα- δεν ήταν μία, αλλά περισσότερες, όσες και τα ενεργά υποθαλάσσια ηφαίστεια της περιοχής. 
 2) Η  Σκύλα.  Η μοναδική γεωγραφική περιοχή ολόκληρου του ταξιδιού των Αργοναυτών που δεν είχα προσδιορίσει ήταν η Σκύλα. Δεν πίστευα ότι μπορούσα να την εντοπίσω, ή καλύτερα δεν την είχα ψάξει τόσο επισταμένα.  Ήταν κι αυτή "τέρας", όπως λέει ο Όμηρος; ΟΧΙ βέβαια.
Μετά από επίπονη έρευνα πολλών εβδομάδων, κατάφερα να ταυτοποιήσω τη Σκύλα με το σημερινό της όνομα. Φυσικά βρίσκεται στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην Σικελία.
Λέει λοιπόν το αρχαίο κείμενο στους στίχους 1257-1274:
Σταματήσαμε στο τριγωνικό νησί του Εγκέλαδου (τη Σικελία) με την φλόγα της Αίτνας να αναχαιτίζει την οργή του. Έπειτα πλέοντες, σταματήσαμε όχι μακριά από προβλήτα σκοπέλου (δηλαδή μικρού νησιού που συνδέεται με προβλήτα με τη ξηρά). Εκεί κοντά υπάρχει ένας απόκρημνος βράχος απ΄όπου ξεπηδάνε 2 σπηλιές  που  ρουφάνε  τη θάλασσα, ενώ βουίζει μέσα τους το χαροπό κύμα.
Ψάχνοντας λοιπόν στο Google Earth, τις ανατολικές ακτές της Σικελίας και κοντά στην Αίτνα,όπως λέει το αρχαίο κείμενο, βρήκα ΑΚΡΙΒΩΣ την περιγραφή του αρχαίου κειμένου στην Ταορμίνα της Σικελίας.





Bλέπετε το νησάκι με την προβλήτα όπου αγκυροβόλησε η Αργώ (σε καλλιτεχνική απεικόνιση δική μου)? Η Bella Isola της Taormina!!! 
Ακριβώς μπροστά στην Αργώ, (όπως την έχω σχεδιάσει) βρίσκεται μιά μικρή χερσόνησος όπου η άκρη της φαίνεται κάθετα κομμένη και είναι η αμέσως επόμενη εκπληκτική περιοχή.

Το αρχαίο κείμενο συνεχίζει και λέει ακριβώς τι έβλεπαν οι  Αργοναύτες από το σημείο που είχε αγκυροβολήσει η Αργώ, στο κόλπο δίπλα στο νησάκι:
πέτρῃ δ’ εφύπερθεν ἀπορρώξ= που σημαίνει κομμένος βράχος από πάνω μέχρι κάτω (δηλαδή κάθετα σχισμένος).Το βλέπετε ότι όντως η άκρη της μικρής αυτής χερσονήσου έχει αποκοπεί και είναι κάθετα ρηγματωμένη; Σαν κάποιος να έχει κόψει το βράχο με μαχαίρι. Απίστευτο!!!
 
Συνεχίζω: δισσοῖς χηραμόνεσσιν ἐπιθρῴσκουσα =  με 2 σπηλιές να αναπηδούν (εννοεί από το εσωτερικό του βράχου). Πάλι απίστευτο. Οι σπηλιές όντως υπάρχουν!!!!
Συνεχίζω:
βιᾶται πόντον ἔσω =  ρουφάει την θάλασσα στο εσωτερικό της, δηλαδή αναφέρει όχι απλώς σπηλιές αλλά θαλάσσιες σπήλιές!!!!!!!!!!!
χαροπόν δ’ ἄρ’ ὑποβρέμει ἔνδοθι κῦμα = χαροπό δε αντηχεί (βουίζει) το κύμα στο εσωτερικό (της σπηλιάς).
ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!!!!!!!!!!!
Η Grotta Azzura (Η γαλάζια σπηλιά) της ΤΑΟRMINA ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ότι ήταν η περιοχή της Σκύλας. Ταιριάζει ΑΠΟΛΥΤΑ με την αρχαία περιγραφή, έστω κι αν έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια.
Δεν ήταν λοιπόν η Σκύλα το ΤΕΡΑΣ που έσπαγε τα πλοία, όπως λέει ο Όμηρος (σ.σ. ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει ΑΥΤΟΥΣΙΑ ήρωες και τοπωνύμια των Αργοναυτικών στην δική του Οδύσσεια-που δεν πήρε μέρος- βάζοντας αστείρευτη φαντασία και όχι ρεαλισμό όπως ο Ορφέας που πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία). Ήταν ΘΑΥΜΑ της φύσης όπως αναφέρουν τα ΟΡΦΙΚΑ. Δηλαδή ΑΞΙΟΘΕΑΤΟ από την αρχαία εποχή. Μια περιοχή της Μεγάλης Ελλάδος της Ιταλίας συνδέεται ΑΜΕΣΑ με την Ελληνική προϊστορία. 
ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΗ ΣΚΥΛΑ, ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΔΗΛΑΔΗ ΣΠΗΛΙΑ ΠΟΥ ΡΟΥΦΟΥΣΕ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΝΕ ΠΛΟΙΑ!!!!!!!!!
Η υπέροχη σπηλιά, η Σκύλα του Ορφέα, είναι επισκέψιμη στο εσωτερικό της με μικρά σκάφη. Αν μπει κανείς στο youtube  θα δει βίντεο από το εσωτερικό της υπέροχης  γαλάζιας σπηλιάς.
EΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ από το εσωτερικό της σπηλιάς που πράγματι βουίζει, (ὑποβρέμει) 
 όπως λέει ο Ορφέας!!!

  







3) Οι Σειρήνες
Ο επόμενος λόφος, σύμφωνα με την περιγραφή του αρχαίου κειμένου, ήταν ο λόφος των Σειρήνων. Οι Σειρήνες δεν ήταν τέρατα που σύμφωνα με τον Όμηρο έτρωγαν ανθρώπους, αλλά οι καυτές ερωτικά γυναίκες (Σείριος=καυτός), δηλαδή οι αρχαίες εταίρες που ξεμυάλιζαν τους ναυτικούς με τα κάλλη και τα τραγούδια τους και δεν τους σκότωναν. Μάλιστα ο Ορφέας χαριτολογώντας λέει ότι επειδή οι Αργοναύτες τελικά δεν σταμάτησαν στο λιμάνι τους, οι Σειρήνες από το κακό τους πέταξαν τους λωτούς και τις λύρες στη θάλασσα και πέφτοντας από το λόφο έγιναν βράχια (φυσικά λογοτεχνική υπερβολή).
Είναι το σημερινό ακρωτήριο της Ταορμίνα (Capo Taormina), τουριστικό θέρετρο της περιοχής. Μάλιστα ο Ορφέας  αποκαλεί  το λόφο των Σειρήνων ως" προβλήτα κολωνόν" δηλαδή σαν το λόφο που προεξέχει από τη ξηρά, πράγμα που παρατηρούμε ότι ταιριάζει απόλυτα με τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμμένου λόφου.














Ακόμη και τα βράχια-οι "πετρωμένες" Σειρήνες- υπάρχουν και σήμερα στην άκρη του λόφου ως επιβεβαίωση της λυρικής περιγραφής του Ορφέα!!!